Copy
Twintig uur in de bus, al was het geen doorsnee-reis. :-) 
Lees de volledige blogpost.​

PS: Morgen heb ik een job interview in de blockchain-industrie, whoop whoop! In Wenen!
 

Een busrit met Bella

(..)
11u30 – We komen in München aan. We hadden haltes in Brussel, Luxemburg (Groot Hertogdom), Metz, Karlsruhe, Stuttgart (waar de chauffeurs wisselden) en nu zijn we in München, de laatste stop voor Wenen. Hier stappen zo’n zestig passagiers uit, en wachten evenveel om in te stappen. Ik zit helemaal vanvoor, aan de rechterkant, met uitzicht op het volk.

Velen zijn gehaast, alsof de bus snel snel gaat vertrekken(vergelijkbaar met de onnozelaars die aanschuiven om op het vliegtuig te stappen, wanneer zitjes genummerd zijn. Onbegrijpelijk vind ik dat), maar ergens tussen de hoofdenhoop zie ik een blondbruin kopje, met een licht shirt, een herkenbare rugzak, een legging als broek en een kalme uitstraling, die opvalt in een kudde van niet-zo-kalme mensen. Ik houd de bende onder mij in het oog. Mensen stappen uit, de nieuwe passagiers steken hun materiaal in het kofferruim, checken in bij de chauffeur, met zijn app’je, .. tot zij naar mij kijkt, of staart. Té lang voor een wegwerpblik, maar gevolgd door een glimlach. Ik lach terug. Zou het? Niemand zat op dat moment langs mij. De bus geraakt langzaam maar zeker vol. Ik draai me onsubtiel om, zodat ik naar achter kan kijken. Ze is net opgestapt, en maakt opnieuw oogcontact. Ze komt mijn richting uit.
(..)

Lees de volledige blogpost.

Share
Tweet
Forward
Copyright © 2018 Kobe van Reppelen, All rights reserved.


Want to change how you receive these emails?
You can update your preferences or unsubscribe from this list.

Email Marketing Powered by Mailchimp