Copy
Extra nieuwsbrief/ verslag studenten.
Bekijk in uw browser
Verslag bezoek studenten 
januari 2014


Dinsdag 14 januari 2014, tijd om te vertrekken! Na 5 maanden werken om het project op te zetten is het dan  eindelijk tijd om Nederland te verlaten en aan onze reis naar Indonesië te beginnen. Na drie lange dagen te hebben gereisd via Dubai, Jakarta en Bali zijn we dan eindelijk op Flores. 
Daar op het vliegveld ontmoetten we een taxichauffeur, Jack Terming. Na ons netjes te hebben afgezet bij het hotel, bood hij aan om ons een rondleiding door Labuan Bajo te geven. Door hem hebben we de mooiste plekjes en de heerlijkste bar waar we nog regelmatig terug zullen keren, ontdekt. 
Vrijdag 17 januari was het zo ver om voor het eerst een bezoek te brengen aan de school. Na meer dan een uur te hebben gelopen ,we hadden de afstand ietsjes verkeerd ingeschat, kwamen we aan op de school. De eerste hoofdjes staken al enthousiast uit de ramen en deuren toen we nog maar net het terrein op kwamen lopen. Gabriel kwam naar ons toe om ons te verwelkomen. We hadden va Kees en Linda al begrepen dat het Engels van de docenten matig was en aangezien Sandi deze week toevallig niet aanwezig was, werd het een hele uitdaging om uit te leggen wat precies de bedoeling was.  Ondanks de taalbarrière werden we door iedereen hartelijk ontvangen. Met handen en voetenwerk zijn we er redelijk uitgekomen en hebben we een rondleiding gekregen en wat met de kinderen gespeeld. Na een oververhitte terug wandeling op het heetst van de dag besloten we in het hotel Jack in te schakelen. Hij had eerder al aangeboden om ons te helpen als tolk en daar maakten we nu dankbaar gebruik van.
De volgende ochtend stond Jack met een busje voor ons hotel te wachten om naar de school te gaan. Wat een verademing, op deze manier ging alles een stuk makkelijker en konden we goed bespreken wat wij van plan waren en wat de school van ons wilde. Allereerst mochten we een kijkje nemen hoe de kinderen daar les kregen, wat erg leuk was om te zien en verassend genoeg weinig verschilt van hier in Nederland. Tijdens de pauze werden de jongens meegenomen om te gaan voetballen en de meiden om te volleyballen. Na de pauze waren wij aan de beurt om te doen waar we voor zijn gekomen. Vandaag stond er muziek op de planning. Buiten werden onder de bomen de tafeltjes en bankjes neergezet. Speciaal voor vandaag hadden wij in Nederland al instrumenten ingezameld. Wat waren ze blij toen we deze uitdeelden! Al wisten ze niet bij alles wat het was, er werd meteen getrommeld, gefloten en geschud met alle instrumenten. Na wat uitleg te hebben gegeven over de sambaballen, xylofoons, cowbell en de rest van de instrumenten was het tijd om ze uit te testen. Wat een herrie! Zo fanatiek als maar kan begonnen de kinderen te muziek te maken, de een nog harder en valser dan de ander. Uiteindelijk hebben we met alle kinderen nog een aantal liedjes kunnen spelen en zingen zoals ‘twinkle twinkle little star’. Na in groepjes nog met de kinderen muziek te hebben gemaakt, ze via onze telefoons muziek te hebben laten luisteren en dankzij onze mannen de uitspraak ‘koekoek jonguh’ te hebben aangeleerd, zat de dag er al weer snel op. 
Zondag was voor ons een vrije dag om wat actie te ondernemen en de omgeving te ontdekken. Jack had een boot voor ons geregeld waarmee we naar Rinca voeren. Na een tocht van 2 uur met de heerlijke zon, ontspanning,  zeeziekte en roodverbrande gezichtjes kwamen we aan op Rinca. Tijdens onze tocht zijn we verschillende komodo’s tegengekomen, wat ontzettend indrukwekkend is om te zien, maar lang niet zo uniek als er wordt beweerd. Ze worden namelijk af en toe gevoerd door de rangers waardoor ze vrijwel altijd op dezelfde plek te vinden zijn. Na een trektocht over het  prachtige eiland was het tijd om te snorkelen, een paar eilandjes verderop en was de dag alweer voorbij. 
Maandagochtend! Vandaag staat in het teken van sport en spel. Voor de jongens staat er voetbal op het programma en voor de meisjes volleybal. Na de nieuwe ballen te hebben uitgedeeld konden we meteen beginnen. Waar wij dachten nog training en uitleg te moeten geven, werden wij op onze plek gezet en werd er al fanatiek gespeeld. We hoefden de kinderen helemaal niks meer bij te brengen, sommigen waren zelfs beter dan ons! Ieder lid van onze groep had een eigen team om mee te spellen en Meggie en Ivonne draaiden met alle meidengroepen mee. Aan de kant zitten om te rusten of de tussenstand bij te houden was er niet bij, wij moesten net zo hard ons best doen als de kindjes. Na de wedstrijd was het tijd om de Jadilah Anak cup uit te reiken. En omdat alle kindjes zo goed mee hadden gedaan was natuurlijk iedereen een winnaar! Alle kindjes stonden netjes in de rij waarna er twee kindjes naar voren mochten komen om de beker aan te nemen. Wat waren ze blij met de beker! Al met al een zeer geslaagde dag dus.
                   
‘S middags mochten we onder begeleiding van een van de leraressen met een aantal kinderen mee om te kijken hoe zij wonen. Dit was erg indrukwekkend om te zien. De mensen hebben zo weinig en zijn zó gelukkig! Wat wel opvallend is zijn de grote contrasten die je tegenkomt. Je kunt op een plek staan bij een golfplatenhuisje met gaten in het dak, terwijl er nog geen 100 meter verderop een enorm luxe huis staat. 

Voor de dinsdag stonden de Engelse lessen in de planning. Zonder enig idee te hebben van wat we gingen doen, kwamen we voor de klas te staan. Een beetje aarzelend elkaar aankijkend nam Jack het voortouw en startte de les. Bij de allerkleinste begonnen we met voorstellen. Een voor een moesten de kindjes naar voren komen en zich aan ons voorstellen. Hierna gingen we over op korte zinnetjes die Jack voor ons naar het Indonesisch vertaalde. Wij moesten de zinnen oplezen voor de uitspraak waarna de kinderen ons in koor napraatte. Al snel gingen de korte zinnetjes heel goed. Maar met de langere zinnen hadden ze toch wat meer moeite. May I know your name please? , kwam er toch op een hele andere manier uit dan we hadden voorgezegd, wat een komisch effect gaf. Wat hierbij ook erg leuk was dat enkele docenten de les bijna net zo geïnteresseerd volgden als de leerlingen. Omdat we vandaag niet genoeg tijd hadden voor alle klassen, gaan we morgenvroeg verder met de 2 oudste klassen. En omdat we niet met lege handen afscheid willen nemen van de kindjes, besloten we ’s middags op pad te gaan om voor alle leerlingen een presentje te kopen. 
Woensdag ochtend, helaas al weer de laatste ochtend op de school. Wat gaat die tijd toch snel! Bepakt en bezakt met onze backpacks en cadeautjes gaan we voor de laatste keer naar SDN Gorontalo. Nog enthousiaster dan eerst werden we ontvangen met ‘buleh’ en ‘hello’ Mister! allereerst maken we onze Engelse lessen van de dag ervoor af. Je kon merken dat zij al een stukje verder waren door de lessen die Ingeborg een jaar eerder had gegeven. Dit zorgde ervoor dat wij het niveau wat op konden voeren en korte gesprekken met de kindjes konden voeren. Naast het Engels, hebben we ze nog een paar korte zinnetjes in het Nederlands geleerd voor onze docent Bram. In koor werd er opgedreund, ‘ Hallo Bram, Hoe gaat het, Goed en met jou, Met mij ook, dankjewel’. 
Na de lessen te hebben afgerond werd het tijd om afscheid te gaan nemen. 
Als eerst gaven de kleinste kindjes een optreden met de nieuwe instrumenten. Heel mooi om te zien, en vooral ook heel grappig aangezien een jongetje iets te overenthousiast met de sambaballen aan het schudden was. Hierna was het tijd voor een traditionele dans die erg mooi werd uitgevoerd. Toen de dans was afgelopen kregen we een dankwoord van Gabriel voor alles wat we hadden gedaan en kregen we allemaal een mooi geschenk wat niemand van ons had verwacht. Nu was het tijd voor de laatste dans waarbij de oudste kinderen tussen stokken door moesten dansen. Heel knap gedaan, en ook nog best moeilijk bleek toen Alex, Roy en Paul mee moesten doen. Petje af! 
Na deze mooie ceremonie kwamen onze cadeautjes tevoorschijn. Voor alle jongens hadden we voetbalshirtjes gekocht en voor de meisjes 2 armbandjes en een haarclipje. Wat mooi om die blije gezichtjes te zien! Na een laatste groepsfoto werd het dan tijd om echt afscheid te nemen en naar het vliegveld te gaan. Na honderden handjes te hebben geschud, in onze wangen te zijn geknepen, kusjes en knuffels te hebben gekregen werden we uitgezwaaid met een hoop koekoek jonguh! 
Na deze geweldige tijd te hebben gehad viel het afscheid dan ook behoorlijk zwaar. Hierna hebben we nog een paar dagen uit kunnen rusten op Balli, maar dat kan niet tegenop wat we in Flores hebben meegemaakt en gedaan. En voor de meeste van ons geldt dan ook: wij willen terug!
Copyright © 2014 Stichting Tolong Flores, All rights reserved.


unsubscribe from this list    update subscription preferences 

Email Marketing Powered by Mailchimp