Copy
Uit vroeger tijden editienummer 8, 12 september 2020 | Vitesse herinneringen door... Moos van Wamelen
Tekst: Niek Praagman
Het is al weer enige tijd geleden dat Vitesse de prachtig verbouwde kantine in bezit kon nemen. Eén van de vondsten die de kantine ruim en aantrekkelijk maakt is de verzameling fraaie actiefoto’s op de diverse wanden. De foto’s werden door een aantal enthousiaste bestuursleden bij vele spelers van vroeger en nu opgehaald en vervolgens gerubriceerd. Het resultaat was verbluffend met als extra gevolg de beschikbaarheid van een mooie verzameling foto’s uit vroeger en recenter tijden. Omdat er niet voldoende plaats was voor alle foto’s is nagedacht of er nog andere manieren zijn om een aantal van die foto’s aan een ieder te tonen.

De sociale commissie van Vitesse is daarom direct gestart met een speciale activiteit. Nu de vereniging getroffen is door de CORONA uitbraak en er weinig ruimte is voor ontmoetingen in de kantine vanwege de althans voor senioren totale stillegging van de voetbalactiviteiten is tot het volgende besloten. Het idee is om spelers te vragen bij een foto waar zij op voorkomen een verhaal over hun carrière bij Vitesse te vertellen. Heel begrijpelijk betreffen veel foto’s acties van het eerste elftal van Vitesse uit soms lang vervlogen tijden! Immers de spelers op die foto’s zijn de personen die het vlaggenschip van Vitesse en daarmee heel Vitesse de nodige, lokale dat wel, roem brachten. In de komende periode zullen we proberen door die foto’s te gebruiken en de betreffende speler een en ander aan uitleg te vragen, proberen u allen op de hoogte te brengen van de naam, de faam van de betreffende speler. De volgorde van optreden van foto en speler is willekeurig.

In de reeks herinneringen is de achtste aflevering aan de beurt. Moos van Wamelen vertelt hierin over zijn Vitesse tijd. Ik herinner mij de eerste indrukken van Moos toen ik zelf bij Vitesse ging spelen, maar al te goed. Een enorme baard sierde zijn uiterlijk en wat direct opviel was zijn toegankelijkheid. Hij zal het zelf niet meer weten maar hij was heel belangstellend waar ik vandaan kwam en hij wenste mij een prettig verblijf bij Vitesse. In feite was de grootste voetbalroem van Moos toen al voorbij: hij maakte het kampioenschap van CSVD in 1968 als speler mee en in enkele reeds gepubliceerde verhalen in deze serie kom je zijn naam tegen en ook staat hij op diverse foto’s.

Wat mij toen al op viel was zijn toegankelijkheid en grote bereidheid om iets te doen en is bij hem tot op de dag van vandaag altijd zo gebleven: hij heeft na de opening van het nieuwe complex in Tanthof lange tijd het beheer over de velden op zich genomen en was daar zo nu en dan denk ik meer dan verantwoord, veel tijd aan kwijt. Naast zijn voetbalcarrière dus ook een enthousiast meewerkend vrijwilliger die bovendien vele jaren mede zorgde voor kantinewerkzaamheden die het nodige geld in de la brachten voor de club. Kortom een echte clubman in hart en nieren, die op jeugdige leeftijd bij Vitesse begon en daar nu nog steeds heel vaak te vinden is.

Moos schrijft het volgende: Ik zal een poging wagen om een verhaal te maken van mijn tijd bij C.S.V.D. later c.s. Vitesse Delft. Ik werd lid op het Laantje van Vollering waar veel Delftse voetbalclubs speelden. Ik was toen 9 jaar en mocht daarom nog niet officieel voetballen. Immers 10 jaar was de grens, en dus mocht je als je jonger was eerst alleen maar trainen. Van die tijd kan ik me niet zoveel herinneren we gingen ook al gauw naar het complex aan de Middelweg en dat was bepaald geen verkeerde locatie. Maar wel jammer dat we al snel te groot werden en de jeugdafdeling iets later noodgedwongen ging verhuizen naar de Oudelaan.

''Wat mij het meeste is bijgebleven is de gezelligheid en vriendschap bij Vitesse, het was een echte familieclub met het clubhuis aan de kop van het veld en de kinderen hadden daar zelfs een speeltuintje.''

Zelf heb ik als junior op de Middelweg gespeeld met als leiders Lies Buvens en Huub de Jonge. In 1963 werd ik dienstplichtig en kwam bij de Mariniers terecht voor 21 maanden. Toen ik uit dienst kwam had ik een uitstekende conditie en speelde ik wisselend in 1 of 2 met als hoogtepunt het kampioenschap met het 1e en 2e en later ben ik nog lang actief voetballend doorgegaan in de elftallen 3 en 4 en tenslotte het 7e het elftal van Dick Laros. Met het 7e was een mooie tijd met Dick als leider en het einde van het seizoen werd gevierd met een weekendje weg.

Kampioenselftal 1968. Moos van Wamelen staand rechts.

Wat mij het meeste is bijgebleven is de gezelligheid en vriendschap bij Vitesse, het was een echte familieclub met het clubhuis aan de kop van het veld en de kinderen hadden daar zelfs een speeltuintje. De spelers hadden nooit haast om naar huis te gaan. Als we nu nog wel eens bij elkaar zijn en de verhalen komen los dan ben ik altijd weer blij dat ik dit heb meegemaakt. Bijvoorbeeld mijn trouwdag toen Bram Kok en de pupillen op de trap van het stadhuis stonden en dat later veel van deze jongens in het eerste van Vitesse speelden. CSVD was toen de grootste Zaterdagclub van Nederland (dat stond in TROS Kompas). Mijn verjaardagen met het eerste waren toppers en helemaal leuk dat Theo Haagsma (zie zijn stuk in een eerdere versie van deze serie) zich dat nog herinnert. Leiders Bertus Rogierse, Dik Verkaik en Meneer Hunnersen. Dat waren mooie figuren daar had ik respect voor! Of ze verstand van voetballen hadden maakte mij niks uit je ging er voor. We hadden in die tijd wel een stuk of zes uitmuntende keepers die kon je zo allemaal in het eerste zetten.

Supporters voor mij waren vooral mijn vader en mijn broer en met nog wat anderen gingen we na uitwedstrijden geregeld ergens eten. Mijn vader genoot daar geweldig van. Rond mijn vijftigste ben ik gestopt met voetballen en doe ik een klein beetje vrijwilligerswerk bij Vitesse. Ik heb nog steeds veel vrienden, overgehouden uit die tijd van de Middelweg en we hebben ook nog steeds contact. Uit en thuis naar het eerste dat doen we nog steeds en zo blijf je toch een beetje betrokken bij je club.

Anekdotes :

1) Dirk Oostrom zou na de wedstrijd ‘s Avonds bij me op visite komen maar hij kwam pas om 23 uur. Hij was van de Middelweg via de Delftse Hout naar huis gereden en nam in het donker niet het fietspad maar het pad voor de boten en reed dus zo het water van de Tweemolentjeskade in. Daarbij raakte hij zijn bril kwijt.

2) Op mijn verjaardag had mijn vader een nieuwe stoel op wieltjes. Zegt één van de Vitesse mensen: mooie stoel meneer van Wamelen, waarna mijn vader trots een demonstratie gaf en prompt de kloostertafel met al het bier erop ondersteboven reed. Maar dat was niet erg! Bij Vitesse kon dat allemaal.

Abonnees op de nieuwsbrief van Vitesse Delft ontvangen automatisch de "Vitesse Delft Herinneringen". U kunt zich voor de nieuwsbrief aanmelden via deze aanmeld-link 

Eerder verschenen afleveringen van 'Vitesse Delft Herinneringen' zijn te vinden via de website van Vitesse Delft.
Bezoek ook de website van Vitesse Delft. Reacties op en bijdragen aan deze rubriek kunnen naar social@vitessedelft.nl.

Copyright © 2020 Vitesse Delft nieuwsbrief, All rights reserved.
Twitter
Facebook
Website
Instagram






This email was sent to <<E-mailadres>>
why did I get this?    unsubscribe from this list    update subscription preferences
Vitesse Delft · Postbus 576 · Delft, ZH 2600 AN · Netherlands

Email Marketing Powered by Mailchimp