Copy
Vervolg "Verbod op woord- en communievieringen?"
Bezield Verband Utrecht
In onze vorige nieuwsbrief hebben we toegelicht waarom we erg ongerust zijn over de recente brief van kardinaal Eijk waarin hij aankondigt dat hij in het aartsbisdom paal en perk wil gaan stellen aan Woord- en Communievieringen. De kardinaal raadt gelovigen aan om vanwege de zondagsplicht naar een andere kerk te gaan waar wel een eucharistieviering is (meestal het eucharistisch centrum van de fusieparochie).

Wij weten vanuit een jarenlange praktijk dat slechts een handjevol mensen bereid zal zijn deze stap te zetten; het overgrote deel van de gelovigen zal de kerk de rug toe keren of zelfs de voorkeur geven aan avondmaal-vieringen in een nabijgelegen PKN-kerk. De kardinaal realiseert zich dat, maar sprak al eerder van een “uitzuiveringsproces” waarbij een kleine groep van echte katholieken overblijft waarmee hij vervolgens weer wil gaan opbouwen.

Vanwege het steeds verder oplopende tekort aan priesters spelen Woord- en Communievieringen een cruciale rol in de vitaliteit van veel geloofsgemeenschappen. Een dergelijk verbod zal daarom desastreuze gevolgen hebben voor een groot aantal geloofsgemeenschappen.

Die verwachting wordt inmiddels van verschillende kanten gedeeld. Hierbij een paar citaten:

Open brief van 22 emeriti
Het voorstel van de aartsbisschop om de Woord- en Communiediensten af te bouwen  is om pastoraal-theologische redenen ongelukkig. Dat betekent niet, dat er bij deze vieringen geen vragen zijn te stellen.”……….
“Maar nu we als kerk niet in staat zijn om met  de lokale geloofsgemeenschappen in elk weekend de eucharistie te vieren vanwege het tekort aan priesters en we vanaf de zestiger jaren het belang van het communiceren van alle gelovigen samen steeds meer zijn gaan inzien, heeft deze vorm zich in de pastorale praktijk als noodzakelijk opgedrongen. Sterker nog, ze zijn voor vele geloofsgemeenschappen van onschatbare waarde geworden als een mogelijkheid om bij  het ontbreken van de mogelijkheid om eucharistie te vieren te kunnen communiceren.” 
“Voor veel trouwe kerkgangers  is elke viering weer een teken van hoop en troost om de H. Communie te mogen ontvangen en ook op deze wijze Jezus’ aanwezigheid te mogen ervaren.”

(Uit: open brief van 22 emeriti priesters, diakens en pastoraal werkenden aan de kardinaal onder de titel "Meedenken met de aartsbisschop" van 18 november 2019)

Reactie Drs. Ko Schuurmans
Drs. Ko Schuurmans, gepensioneerd  liturgist van het Bisdom Haarlem – Amsterdam schreef een reactie met als titel: "Het uitreiken van de communie in Woord- en gebedsdiensten aan banden?".  Enkele citaten daaruit:

Onder de vormen die in de liturgische traditie voorkomen wanneer er geen mis kan plaatsvinden, wordt de viering van het Woord van God bijzonder aanbevolen. Indien mogelijk wordt de viering met de eucharistische communie besloten. Zo worden de christengelovigen  tegelijkertijd met het Woord en met het Lichaam van Christus gevoed. "Want zij die het Woord van God vernemen, erkennen ook dat de wonderdaden die verkondigd worden, een hoogtepunt vinden in het paasmysterie waarvan de gedachtenis op sacramentele wijze in de mis worden gevierd en waaraan zij door de communie deelhebben"

Wanneer een mis niet mogelijk is, zal de pastoor ervoor zorgen dat de heilige communie kan worden uitgereikt.”  Nadat diakens, acolieten en lectoren worden genoemd, staat er:

Ontbreken ook die, dan kunnen andere leken, mannen en vrouwen, die krachtens hun doopsel en hun vormsel deze taak kunnen vervullen, aangewezen worden.”
(Bron: Romeins Rituaal, De heilige communie en de verering van de eucharistie buiten de mis, nummer 26, 28, 30).

Iedere gedoopte, die hiervan door het recht niet wordt uitgesloten, kan en moet tot de heilige communie worden toegelaten. “

“Het wordt ten zeerste aanbevolen dat de gelovigen de heilige communie binnen de eucharistieviering zelf ontvangen, maar met inachtneming van de liturgische riten, moet hun ook buiten de Mis de communie gegeven worden als zij er met goede reden om vragen
.”
(Codex Iuris Canonici van 1983, canon 912 en 918)

Wat nu?
Het is duidelijk: de onrust is groot. Er staat veel op het spel. De voorgaande reacties zijn al op andere manieren in de publiciteit gebracht.

Zoals als we al onze vorige brief aangaven heeft een bisschop de bevoegdheid om voor zijn bisdom dergelijke maatregelen te nemen. Het hogerop zoeken zal daarom naar verwachting niet veel effect hebben. De tegenkracht zal van onderop moeten komen.

We hopen dat de pastorale teams en vooral de pastoors in het aartsbisdom tijdig het grote gevaar inzien. Zij zijn het vooral die mogelijk kardinaal Eijk van zijn onzalig voornemen kunnen afhouden.

Wat kunnen de lokale geloofsgemeenschappen zelf doen?
We vatten nogmaals samen wat we in onze vorige brief schreven.
1. Bewustwording: dit probleem ter sprake brengen binnen de eigen geloofsgemeenschap en inventariseren wat de effecten van zo’n verbod zullen zijn.
2. Ongerustheid overbrengen: bij voorkeur met liturgisch/theologische onderbouwing naar het pastorale team, en om vooral de pastoor ervan te overtuigen welke desastreuze gevolgen een dergelijk verbod zal hebben.
3. Als dat niets uithaalt, verwachten we dat veel gemeenschappen, zullen besluiten tot ongehoorzaamheid. Ze hebben dan immers niets meer te verliezen.

Indien Mgr. Eijk zijn voornemens werkelijk in de praktijk gaat brengen in het komende jaar, zijn wij zijn als Bezield Verband Utrecht van plan om regionale bijeenkomsten over dit thema te organiseren. En we staan klaar om lokale geloofsgemeenschappen die daar behoefte aan hebben met raad en daad bij te staan.

Met hartelijke groet,
Ad de Groot
Nicole Buijtendijk
Arja Santer-de Boer

Noot: Zie voor de volledige teksten m.b.t. boven aangehaalde citaten onze Homepagina op www.bezieldverbandutrecht.nl 

 
Copyright © 2019 Bezield Verband Utrecht, All rights reserved.
Email Marketing Powered by Mailchimp